Affetmek

Erdem midir?İnsan gerçekten affedebilir mi? Gün gelip ruhu daralınca o aflar nereye gider peki? Duvarlar da dar gelmeye başlar,kaldıramazsın.Aklındaki surları yıkıp geçemezsin.Affetmiştin ama değil mi,öyle olması gerekiyordu.Tek istediğin küçük bi rahatlamaydı sadece.Belki intikamla,belki bağırıp çağırarak.İçin rahat edebilirdi yüz yüze olsaydın,sonra belki affetme erdemin daim olurdu.Sen o tek başına kaldığın,aklının durduk yere sana bir sahne açarak senle dalga geçtiği zamanlarda için içini yerken bunun aslında kesinlikle değmediğini bilmek ne kadar aşağılayıcı bi histir.Hiç uğruna aklının karıncalanması,soba yanarken gelen titreme hissi geriye döndürür zamanı.Atlattığını düşündüğün o ana geri dönersin,dar gelir oda.Surları yıkıp geçmek istiyorsun,intikamını aşırı derecede mutlu olarak almak istiyorsun,fırsat hiç çıkmaz ama insanın karşısına böyle zamanlarda.Testtir senin için binevi,hiçbir ekstra olmadan yenebilme testi.Oyunlardaki gibi bonuslar gelmez gökten,koşarak zıplayarak savaşarak kendin bitirmek zorundasın o oyunu.Daha ne kadar sürer peki? Zihninin hafiflemesi,herşeyi geride bırakmak ve hatta o anılardan haz alabilmek için daha ne kadar geçmesi gerekir?Peşini ne zaman bırakırsın ihtiraslarının,bilinmiyor..bekleniyor.Yüzleşmekten gelen korkunun getirdiği titreme geçinceye kadar.

J Kremalı Meyve Kup J

Yazın rehavetini hala arkamızda bırakamadığımız şu günlerde (gerçi ben şikayetçi değilim) insan hafif tatlılar istiyor.Ne o öyle supangleymiş,baklavaymış ne gerek var canım.Yapın bi meyveli kup,hafif hafif yiyin.Yalnız kendisini meyve salatasıyla karıştırmamanızı rica ederim.Kremayı kendiniz hazırlayabileceğiniz gibi,krem şanti de kullanabilirsiniz.

Malzemeler:

v İstediğiniz miktarda envayi çeşit meyve (şeftali,üzüm,kavun gibi yaz meyveleri tercihtir.)

v 1 paket jöle (neyli olsun isterseniz artık)

v Bi miktar pudra şekeri ya da 1 paket vanilin.

Krema içün: (krem şanti kullanmayacaksınız)

v 1 tepeleme çorba kaşığı un

v 2 çay kaşığı kaşığı nişasta (bu tepeleme olmıycak,nişastayı abartmayın)

v 2,5 çorba kaşığı şeker

v Yarım litre süt (2,5 su bardağı)

v 1 çay bardağı pudra şekeri

v 1 paket vanilin

v 50 gr. margarin

Önce meyvelerin kabuklarını çıkarın,çekirdeklerini de(üzüm baya uğraştırır,çekirdeksiz bulun).Bunları pudra şekeri ya da vanilinle karıştırıp bi kenara koyun.Şimdi eski usulü sevenlerimiz için krema tarifine geçiyoruz.Malzemelerin tümünü muhallebi kıvamına gelene kadar karıştırarak pişiriyoruz ve ılınmasını bekliyoruz.Ilındı mı? O zaman pudra şekeri,vanilin ve yağı karıştırın eriyene kadar.Kremadan sonra jöleyi kutudaki tarife göre hazırlıyoruz.

Kupları alıyoruz ve en alta krema veya krem şanti,sonra meyve,sonra gene krema/krem şanti ve en son üstüne jöleyi döküyoruz.İsterseniz,içine krema kullandıysanız üstüne krema pompasıyla krem şanti döküp süsleyebilirsiniz.Veya pasta süsüyle aile fertlerinizin ismini yazabilirsiniz,ben öyle yaptım (pek tınlamadılar gerçi).Hatta illa süslicem diosanız çikolata felan da rendeleyebilirsiniz krem şanti üstüne ooh miss.Sonra da dolapta soğutup misler gibi yiyoruz.

J Patissera Kurabiyem J

Bu tarif aslen Kenton kutusundan aldığım ancak kendime uyarladığımda daha güzel bulduğum bi tariftir.Yani yorumlanmış bi kenton tarifi diyin siz ona.Pastaneden o kadar para verip alacağınıza yapın evde,milleti de kendim yapıp pastanelere satıyor,ekmeğimi kazanıyorum şeklinde kafalayın.Sonra şaka len şaka demeyi ihmal etmeyin tabi,çünkü pastane kurabiyeleri sizin kurabiyelerinizin eline su dökemez.Evet gazı da verdik,şimdi malzemelere geçelim.

Malzemeler (yaz kızım) :

v 1 su bardağı pudra şekeri (tercihen kenton)

v 250 gr. margarin veya tereyağı (100 gr. - 6,5 yemek kaşığından hesaplayın)

v 2 yumurta

v 5 yemek kaşığı un

v 200 gr. (1 paket) buğday nişastası

v 1 paket kabartma tozu

v 1 paket vanilin

v Kakaolu olsun isterseniz de 3 yemek kaşığı kakao

Bunu yaparken gene sıralama mühimdir.Her atılan malzemenin ardından iyice karıştırmak gerekir.Evvela pudra şekeri ve yağı karıştırın (çırpma teli de olur,mikser de).Önce bir yumurtayı koyun karıştırın,sonra diğerini koyup karıştırın.Sonra sırayla nişasta koyun-karıştırın,vanilin koyun-karıştırın-kabartma tozu koyun-karıştırın.Böylece hamurunuz iyice emicek bu malzemeleri.5 yemek kaşığı unu tel süzgeçle eleyerek koyun (kakaolu yapacaksanız kakaoyu da) ve elinizle yoğurmaya başlayın.Ele yapışmayacak ama yumuşak bi kıvama gelene kadar azar azar un ekleyebilirsiniz.Bu yumuşak hamurdan kolayca toplar yapabiliyorsanız tamam demektir (o toplar çok şirin oluyo bu arada,çiğ çiğ yiyesi geliyo insanın).Bu topları yağlanmış tepsiye dizin ve önceden ısıttığınız fırında 200 derecede 15 dakika pişirin.15 dk. sonra bi kürdanı içine kobay bi kurabiyenin içine batırın,kürdan temiz çıkarsa içi pişmiştir.Afiyet bal şeker olsun,yarasınn..

Not Not Not : Kurabiyeyi değişik şekillerde yapmak da mümkün.Mesela şam veya çam herneyse fıstığının kabuklarını soyduktan sonra döverek hamurun içine katıp fıstıklı kurabiye yapabilirsiniz.Veya hamuru ikiye bölüp yarısını kakaolu (bu durumda 1,5-2 yemek kaşığı kakao yeterli) yarısını sade yapabilirsiniz.Sky is the limit diyor ve noktalıyorum.

J Kıtır Kıtır Kakaolu Kurabiye J

Gene sizinle denenmiş,aile fertleri tarafından beğenilmiş,hatta ablam tarafından anında tüketilmiş, ve ısrarla tekrar tekrar istenmiş (tamam bu kadar yeter) ,kullandığım bir tarifi paylaşıcam.Yaklaşık 30-40 dk.nızı alır,yani gayet pratik bi tatlıdır.

Malzemeler:

v 100 gr. tereyağ veya margarin (6,5 çorba kaşığına tekabül ediyor.)

v 75 gr. esmer veya normal toz şeker (5 çorba kaşığı)

v 1 yımırta

v 200 gr. un (1,5 su bardağı)

v 25 gr. kakao (3 çorba kaşığı)

v 1 çay kaşığı kabartma tozu

v Dilerseniiiz :p , beyaz çikolata,dövülmüş fındık (2 çorba kaşığı) ve pudra şekeri

Şimdi böle hamur işlerinde,anladığım kadarıyla karıştırma sırası pek bi önemli.Siz de bu sıraya riayet ediniz.Evet hemen tarife geçelim...

Mikserle karıştıracaksanız genişçe bi kap kullanmanız tavsiye olunur.Tarifte blenderla karıştırın diyor ama ben bozduğum için mikserle veya çırpma teliyle karıştırıyorum.

Öncelikle yağı eritin ve bekleyin de ılınsın.Sonra bunu şekerle,şeker eriyene kadar karıştırın.Yumurtayı da ekleyin ve karıştırmaya devam edin.Karıştırırken bi yandan küçük kardeşinize söyleyin unu munu hazırlasın.Ya da bırakın mikseri felan,bi telli süzgeci kabın üstüne koyup içine unu,kakaoyu ve kabartma tozunu ekleyin.Bu muhteşem üçlüyü eleyerek karışıma katın.Mikseri veya blenderı yavaşça çalıştırıp koyulaşana kadar karıştırın.Mecbur kalırsanız ellerinizle yoğurun.Ortaya enteresan parça pinçik bi hamur çıkmışsa tamam demektir.Şimdi o hamuru bütünleyip (hamur bütünlenmiyorsa biraz daha yağ ekleyebilirsiniz) cevizden büyükçe parçalar koparın ve avcunuzla şekil verin. Ya da plastik kalıplarla kalptir,yıldızdır,ne bileyim noel babadır felan o tür şekiller verin.Bu arada fırın da 190 derecede ısınmakta olsun.Sonra yağladığınız tepsiye kurabişlerinizi dizin ve üstüne beyaz çikolatanızı,fındığınızı koyup fırına verin.15 dk. sonra çıkarın.Bi kürdanı içine batırın,kürdan temizse içi pişmiştir,hamur bulaşmışsa biraz daha pişirin.Soğuyunca, sadeyse kurabiyelerinizin üstüne pudra şekeri serpiştirin.Afiyet olsun efem.

J Ketçaplı & Nar Eksili SosiS Kızartma J

Malzemeler:

v  İstediğiniz kadar sosis (banvit piliç sosisle daha lezzetli olur)

v  İstediğiniz kadar ketçap

v  İstediğiniz kadar nar ekşisi

v  Bir takım baharatlar (tercihen kimyon,kırmızı toz biber,karabiber,köri)

v  Margarin

Sosis kızartmayı hepimiz biliyoruz çok şükür.Bu tarifimse sosis kızartmasını daha cazip kılacak..

Baharatları bir çay kaşığını geçmeyecek şekilde hazırlıyoruz.Sosisi az bi miktar margarinle bi güzel kızartıyoruz.Kızardıktan sonra ketçabı ve baharatları içine döküp bi süre daha karıştırarak kızartıyoruz.Tabağa alınca da üzerine nar ekşisi döküyoruz.İşte bu kadar:)

Ehemmiyet  Verdigim  Hususlar :

Madem böyle bir blog hazırladık,mutfakta mutlu mesut yemek yapmak için bazı hatırlatmalar da yapmak gerekir.Böylece hobi haline getirebilirsiniz.

·         Öncelikle , yemek yaparken kullandığınız her türlü malzemeyi (kap kaçak,bardak,kaşık,cart curt) anında temizleyip kaldırmak hayati önem taşır.Kuruyup fosilleşen lekelerden ve etrafa yayılan fosil kokularından ötürü mutfağa bi daha adım atmaya tövbe edebilirsiniz.

·         Bi ölçü kabı almak işinizi kolaylaştırır.Bardakla yemek kaşığıyla uğraşmazsınız ve kesin sonuç alırsınız.(Ben dr. Oetker’in krem şantisinden öle bi kap aldım kendime,çingiş pembe çok şeker :P)

·         Meyve şekilli felan olan buz kalıplarından alın,çok güzeller ama ben hala alamadım.

·         Sebzeli yemek yapılcaksa,patlıcanı kabağı felan tuzla ovun ki kararıp kalmasın öyle.

·         Pilavda estetiğe önem veriyorsanız suyuna çok az limon suyu ve şeker katın.Bembeyaz olur böyle kar tanesi gibi.Ama bence ev ahalisine felan yapıcaksanız lüzum yok.Onlar elinizden ne olsa yer.

·         Soğan doğrama işkencesine yeterli çözüm bilim adamlarından henüz gelmedi ama en azından soyarken suyun altında soyun,1 dklık gözleriniz bayram etsin.Doğramadan biraz suda da bekletebilirsiniz.

Şimdilik bu kadar ama bilgilerim arttıkça buraya da yazmaya devam edicem.Tariflerin altına internetim normale döndüğünde resim de ekliycem.Takipte kalın.

Ayrıca tarifler altına yorumlar da bekliyorum...!!

Tears For Fears - MAD WORLD (Donnie Darko OST)

All around me are familiar faces

-her tarafımda tanıdık yüzler-

Worn out places, worn out faces

-köhne yerler, köhne yüzler-

Bright and early for their daily races

-günlük yarışları için parlak ve erkenci-

Going nowhere, going nowhere

-gidiyorlar hiçbir yere, gidiyorlar hiçbir yere-

And their tears are filling up their glasses

-ve gözyaşları gözlüklerini dolduruyor-

No expression, no expression

-ifade yok, ifade yok-

Hide my head I want to drown my sorrow

-kafamı gömüp acımı boğmak istiyorum-

No tomorrow, no tomorrow

-yarın yok, yarın yok-

CHOROUS:

And I find it kind of funny

-ve bunu biraz komik buluyorum...-

I find it kind of sad

-...biraz üzücü buluyorum-

The dreams in which I'm dying

-içindeyken öldüklerim...-

Are the best I've ever had

-...gördüğüm en güzel rüyalar-

I find it hard to tell you

-sana anlatmayı zor buluyorum.-

'Cos I find it hard to take

-çünkü bunu üstlenmek zor...-

When people run in circles

-...insanlar kısır döngü içerisindeyken*-

It's a very, very

Mad World

-bu çok, çok çılgın bir dünya-

Children waiting for the day they feel good

-çocuklar iyi hissedecekleri günü bekliyorlar-

Happy Birthday, Happy Birthday

-iyi ki doğdun, iyi ki doğdun...-

Made to feel the way that every child should

-...her çocuk bilsin diye yapıldı...-

Sit and listen, sit and listen

-...oturup dinlemeyi, oturup dinlemeyi-

Went to school and I was very nervous

-okula gittiğimde çok heyecanlıydım-

No one knew me, no one knew me

-kimse beni tanımıyordu, kimse beni tanımıyordu-

Hello teacher tell me what's my lesson

-merhaba öğretmenim,bana dersimi anlat-

Look right through me, look right through me

-doğruca bana bak, doğruca bana bak-

CHOROUS:

And I find it kind of funny

-ve bunu biraz komik buluyorum...-

I find it kind of sad

-...biraz üzücü buluyorum-

The dreams in which I'm dying

-içindeyken öldüklerim...-

Are the best I've ever had

-...gördüğüm en güzel rüyalar-

I find it hard to tell you

-sana anlatmayı zor buluyorum.-

'Cos I find it hard to take

-çünkü bunu üstlenmek zor...-

When people run in circles

-...insanlar kısır döngü içerisindeyken*-

It's a very, very

Mad World

-bu çok, çok çılgın bir dünya-

Doğaçlama olsun bu yazı,bir taslak kurmadan.Tekrar yazabilir miyim acaba,kelimeler akıp gider mi diye deneme amaçlı olsun bu yazı da.İnsan ne garip varlık değil mi?Bu klişelerden itiraf ediyorum ki ben de sıkıldım ama insan her yaşlandığı yılda biraz daha duruluyor sanki,biraz daha büyüyor.Evet,hala sabah kalkınca ilk işim çizgi film aramak,hala yaşam alanı oluşturduğum her yerde kıvır zıvır oyuncaklar,süs eşyaları dolu.Ama ruhunda durgunluk ve dinginlik hissediyor insan yirmilerine adım attı mı...Geçen senenin kaygıları gitmiş,yerine yenileri gelmiş.Hayatın yön alması insanı sorumluluk almaya da zorluyor,ki bundan şikayetçi olamıyorsun.Sorumsuzca bir hayattan çok daha fazlasını vadediyor çünkü gelecek yıllar.Onlara şu an yirmi yaşının bakış açısıyla bakıyorsun,gene böyle karşılayacağını sanıyorsun ama bir yaş daha yaşlanacaksın her geçen yıl ve bakış açın da biraz daha eğrilecek.Yeni beklentiler alacak eskilerin yerini.Yeni öğrendiğin şeyleri uygulamaya koyacaksın hayatında.

İnsan belki her geçen yıl biraz daha olgunlaşıyor ama sanki bir o kadar da küçülüyor.Cesaretin kırılıyor öncelikle,yalnız kalmaya korkar oluyorsun.Artık tek kalmak daha çok sıkıyor içini,yanında iyi kötü ayırt etmeden birileri olsun istiyorsun.Uyurken bile tek olmamak,şöyle kıyak bi rüya görmek istiyorsun ki sabah hiç kalkasın gelmesin.Ama sabah kalkıyorsun tabi ve o rüya yerini gerçek,hissedilen hayatla değiştiriyor.İplerin elinde olması,kendi hayatından sorumlu olman,gördüğün yüzler,konuştuğun kelimeler daha çok gerçeklik katıyor.

Şu an oturduğum yerin doğanın tam kucağında olmasından dolayı daha bir dinginlik var içimde.Şimdi o kalabalık şehir ortamı daha uzak geliyor bana,itiyor resmen kendinden.Akşamüstü serinliğinde-her ne kadar yarısı yanmış gitmiş olsa da Manavgat yangınıyla- şöyle bir dağlara bakmak,arada akıp giden dereye dalmak,o buz gibi canlandıran suya...Annemle eczaneden çıkıp eve yürürken kafanı sağa çevirip tarlaların ilersindeki o yüksek yeşilliklere bakarken dalıp gitmek...İnsan her ne kadar çaba sarfetse de uzaklaşamıyor işte doğadan,gene dönüp dolaşıp çekiyor kendisine.Özellikle de daha sabah olmadan balkona çıkıp günün gelişini izlemek gibisi var mı? İnsan böyle zamanlarda tek bir şeye ihtiyaç duyuyor,o da bunu paylaşacak bi sevgi,sevgili ya da yanında bir dost.Alacaksın şöyle çayları,oturacaksın çayırda bayırda,börtü böceğe aldırmadan izleyecek sonra evine gidip bi güzel uyku çekeceksin.Bazen erkek olsaydım da daha özgür olsaydım diyorum,en azından bu dediğimi yapabilecek kadar.

Herneyse işte sabahın 05:40’ında bundan farklı bi yazı düşünülemezdi.Binevi iç döküş oldu bu yazı da ve anılar rafına kaldırılacak az sonra.

William Wordsworth's "The World is Too Much With Us; Late and Soon"

ANAHTAR

  18.06.19**

  Benim gibi sıradan bir adamın ancak sıradan istekleri olabilir.Bu yüzden bugünümü burada,huzur içinde geçirmeye karar verdim.Burası oldukça sakin,hayatın gürültüsünden ve karmaşasından uzak bir dağ köyü.Batıdan doğuya binbir zorlukla gelmemin tek sebebini bu huzur arayışı olarak açıklayabilirim.Binbir hikayeyle geçen altmış yedi yılımın ardından,artık kafamı biraz dinlemek sanırım benim de hakkım.
  Burayı eski bir ahbabımın fotoğraf kolleksiyonunda yüzlercesinin içinde ilk gördüğümde “işte burası” demiştim;işte olmak istediğim yer orasıydı.Şu anda bu dağ köyünün en sükûnetli yerinde oturmakta ve manzaranın keyfini çıkarmaktayım.Tam karşıya bakınca yoğun sisin ardındaki uçsuz bucaksız gibi görünen sıra dağlar benimki gibi yıpranmış gözlerle bile kolaylıkla farkedilebilir.Bu ağaçlar kuzeyin yemyeşil görüntüsüyle güneyin kurak görüntüsünün karışımı diyebilirim.Renklerin ahengi doğanın mucizesi gibi parlıyor,kızılın şehvetiyle yeşilin dinginliği buluşmuş adeta bu dağlarda.Eteklere gelince renkler biraz daha sarıya dönük bir hale geliyor.Dağın eteklerinin iki yüz metre kadar ilerisinde akan sakin dereyi görünce,dağ eteklerindeki ağaçların neden sarı olduğuna verebileceğim tek cevap,”ağaçların yapısından olsa gerek” olurdu herhalde.Nitekim botanikle pek içli dışlı olamadım bu zamana kadar,bu nedenle sebebini tam olarak kestiremiyorum.Ancak bu zıtlık içimde farklı bir heyecan uyandırmıyor da değil.Daha önce de bahsettiğim gibi,benden yaklaşık yüz elli,dağın eteklerinden iki yüz metre kadar ötede olan derenin sakinliği aradığım huzurun yansıması gibi önümden akıp gidiyor.Hatta o denli sakin ki,az sonra suyun sonunun gözükmesinden korkmuyor değilim.Neyse ki biraz önce bir köylüden kaynağın ilerideki engin dağlarda olduğunu öğrendim.Eminim derenin içinde binbir çeşit canlı vardır,büyüğünden küçüğüne.Özellikle de balıklar,buraların vazgeçilmezi olsa gerek.Benim gibi suda yaşayan her canlıya sempati duyan bir adam için bu dere hem bir neşe,hem de huzur kaynağı.Bir hafta kadar önce,bunun kadar güzel ancak bundan daha coşkun bir dereye oğlumla balık tutmaya gidişimiz geldi birden aklıma.Bu rahat hamakta sallanırken anıları tazelemek bana çok iyi gelecektir.
  Geçtiğimiz hafta oğlum haftasonu ziyaretime geldiğinde onu heyecanla karşıladım.Üç sene sonra onu ilk görüşümdü bu.Son görüşmemiz,geçirdiğim ağır hastalıktan sonra vasiyetimi yazdırmak üzere yanıma çağırmam suretiyle gerçekleşmişti.Allah vere ki,zor zar o hastalığımı da atlattım.Oğlumu görmem güç vermişti ayağa kalkmam için sanki.İyileşmemden sonra oğlum iş nedeniyle,ailesiyle beraber başka bir şehre taşınacağı haberini vermişti.Gerçi o zaman da aynı şehirde oturmuyorduk ama en azından taşınacağı şehir kadar uzağımda değildi.Bu olayın üzerinden üç yıl geçtikten sonra,yaklaşık bir hafta önce,oğlum çat kapı ziyaretime geldi.Yanında,ona üniversiteden mezuniyetinde hediye ettiğim olta takımını da getirmişti.Her zaman babası gibi usta bir balıkçı olmasını dilemiştim,bu nedenle ona balıkçılığın püf noktalarıyla beraber en kullanışlı olta takımımı da armağan etmiştim.Oğlumun pek istekli olduğu söylenemezdi belki ama,beni memnun etmek için yapsa da,balık tutma işinde hünerliydi doğrusu.Baba oğul arabaya atladığımız gibi bizim şehrin biraz dışında kalan kasabanın deresine gittik.Belirtmem gerekir ki,o derenin balıkları oldukça besili ve lezzetli olur.O gün hava bulutluydu,ancak bahar havası olduğu için önemsemedim.Daha sonra bulutlu havanın yağmura dönecek gibi olmasına rağmen,oğlumun fazla vakti olmadığından,uzun bir süre için son beraber zaman geçirme şansımızı değerlendirmek istemiştim.Nihayet derenin kenarına vardığımızda kendimize birer kaya bulup oturduk ve oltalarımızı sallayıp şansımızı beklemeye koyulduk.Beklerken sohbet etmek amacıyla ona ailesinin nasıl olduğunu sordum.

  ”Ne açıdan soruyorsun?” dedi,anlam veremediğim bir şekilde.

  ”Sadece nasıl olduğunuzu merak ettim.”dedim.

  ”Nasıl olduğumuzu mu,nasıl olduklarını mı” diye cevapladı sorumu.

  ”Ailenle hayat nasıl gidiyor?”dedim en sonunda,cümlenin ilginçliğini farkettiğim halde.

  ”Eğer onları merak ediyorsan,iyiler.Eğer beni merak ediyorsan,ben de iyiyim.Eğer hepimiz,yani hep birlikte nasılız diye merak ediyorsan,hepimiz iyiyiz.” dedi.

  ”Çok sevindim,oğlum.” dedim.

  Kafam karışmıştı,oğlumun mesafeli duruşunu hissedebiliyordum.Bakınca bunu görmek imkansızdı,çok samimi görünüyorduk,ancak ben bunu hissedebiliyordum.Beş dakika kadar bir şey konuşmadan oltalarla meşgul olduk,belki balık yeme takılır da biraz neşeleniriz umuduyla.Oğlum ani bir hareketle bana döndü ve gözlerimin içine baktı.

  ”Annemi merak ediyor musun?” diye sordu.

  Çok şaşırmış ve irkilmiştim.Böyle bir soruyu beklemiyor değildim,ancak gözlerindeki donuk bakışlar benim de kanımın donmasına sebep olmuştu.

  ”Neden soruyorsun?” diyebildim,bir müddet düşünme sürecinden sonra.

  ”Merak ediyorum.” dedi,aynı bakışları gözlerime doğrultmayı sürdürerek.

  O,gözlerimin içine bu şekilde bakarken dilim tutulmuş gibi hissediyordum,cevaplayamadım.Tutukluğumu görünce sözlerine devam etti.

  ”İnsan kaybolmasına göz yumduğu bir şeyin nerede olduğunu merak edebiliyor mu diye merak ediyorum,baba.”

   O gün ilk defa baba kelimesini kullanmıştı.O an bu kelimeyi duymamış,adeta hissetmiştim.İşitme duyumla değil,dokunma duyumla hisseder gibi,öyle bir soğuktu ki.Cevap vermem gerektiğini anladım gözlerimin içine bakmayı sürdürürken.

  ”Eğer sen anneni merak ediyorsan,ki bundan şüphem yok,emin ol ben de bir o kadar merak ediyor ve de özlüyorum.” dedim.

  Acaba tatmin oldu mu cevabımdan diye düşünmeyi sürdürürken,aynı bakışlarla karşılaştım.

  ”Bizi bırakıp,evi terketmesine sebep olduğun halde hem de...” dedi ve bakışlarını benden ayırarak dereye doğru yöneltti.

  Oğlumun mavi gözlerindeki donuklukla coşkun derenin arasındaki tezatı farkettim bir an,birkaç saniye sonra söylediği şey beynimde tekerrür etti.

  ”Bu konuyu şu anda açmanın özel bir sebebi varsa bilmek istiyorum,oğlum.”dedim.

  ”Ben bugün buraya gelirken,yolda annemin çok sevdiği kır çiçeklerini gördüm.İsterdim ki onlardan bir demet yapıp bugün anneme uzatabileydim ve isterdim ki hep beraberce o yoldan geçip buranın güzelliğinin tadını beraber çıkarabileydik.”

  “Bu onun elindeydi,olanlar için beni suçlaman yersiz,oğlum.”

  “Şunu bil ki,seni suçladığım kadar onu da suçluyorum.Ama tekrar düşününce,belki de onun yerinde olsam aynı şeyi yapardım.Benim çocuklarım,aile babasının nasıl olması gerektiğini,benim bir zamanlar bildiğimden daha iyi biliyorlar.”

  “Bu sözlerinle kalbime sancı girmesine neden oluyorsun,oğlum.”

  “Yani buzun kırılması değil de,üstüne biraz su gelince çatlaması gibi...”

  Bu sözleri söyledikten sonra olta takımını kayanın üzerine bıraktı ve ayağa kalktı.Ben de aynı şeyi yaptım,ve karşılıklı ayakta durmaya başladık.Bir sürelik sessizlikten sonra bana son olarak şunları söyledi:

  “Eğer sana iyi bir evlat olamadıysam beni affet.Sana son evlatlık görevim olarak bu anahtarı veriyorum.Bu anahtar annem evi terketmeden önce beraber yaşadığımız evin anahtarıdır.Bunca yıllık birikimimle o evi satın alabildim.Ancak ne ben orda anılarımla yaşamak istiyorum,ne de mesleğim buna müsade ediyor.Bildiğin gibi yakında ailemle beraber uzaklara taşınıyoruz.O ev artık senin,orada yaşamanı istiyorum.Belki aradan geçen yıllar seni olgunlaştırmayı başarabilmiştir,belki vicdan muhasebesi yapacak konuma gelmişsindir.Bu anahtarı kabul edersen,seni her şey için affettiğimi,hatta oğlun olmaktan gurur duyduğumu söyleyerek buradan ayrılacağım.Biliyorum ki sen kötü bir insan değilsin,ancak bazı şeyleri kendine itiraf etmen gerekiyor,baba.”

  O anahtarı aldım ve cebime koydum.Ancak şunu söylemek istiyorum ki,bunu oğlumun affına sığındığım veya gurur duyulan bir baba olma arzumdan değil,oğlumun söylediklerini kalbimde hissettiğim için yaptım.Bir vicdan muhasebesine gerçekten ihtiyacım vardı belki de.Belki o evde,benliğimi ve ailemi tekrar bulabilirdim.Anahtarı kabul ettikten sonra oğlumla sarılarak ayrıldık.
  Bu olaydan sonra, anahtarı kullanma fırsatını yakalayamadan içimde bir huzur bulma isteği duydum.Buna bir hazırlık aşaması mı,olgunlaşma süreci mi demeli bilmiyorum ama,bir şeyler beni buraya sürükledi.Şu an bu huzuru bozan tek şey varsa o da kafamın etrafında dönüp duran küçücük sineklerdir.Onları ellerimle savmaya çalışmama rağmen,ben kovdukça dahası geliyor.Bu kadar çok sineği daha önce hiç bir arada görmemiştim.Derenin huzurlu şırıltısına karışan şu vızıltılar da olmasa...


  23.06.19**

  Burası aslında sakin bir mahalledir.Oynarken bağrışan çocukları hesaba katmazsak,genelde ne kavga görülür,ne çığlıklar duyulur.Güzel sesli kuşların ziyaret etmekten hoşlandığı bir mahalledir bu yüzden.Buranın sakinleri ermiş değildir elbette,arada bir evlerde tatsızlıkların çıktığı dolaşır bazen dillerde ama herkes sessiz sedasız halleder sorunlarını içlerinde.Trajedilere tanıklık etmeye alışkın olmayan mahallemiz,bu sabah diğer sabahlarınkinden farklı bir manzaraya şahit oldu.

  Mahalleli,etrafın sessizliğini bozan ambulans sesiyle irkilmiş,pencerelere koşuşmuştu.Apartmandan çıkarılan bizim yaşlı amcaydı.İçim parçalandı onu öyle görünce.
  Amca sakin bir adamdı,evinden pek çıkmazdı.Hakkında fazla bir şey de bilmezdik,ancak kulağımıza dedikodular gelmedi değil.Nerden diye sorulmaz,dedikodu işte,bir şekilde yayılır böyle küçük yerlerde.Polisi de gördük bir süre sonra,kimi kimsesi olmadığından rapor tutacaklardı.Apartmanın önünde bilgi alabilecekleri birini ararlarken,ben birkaç şey bildiğimden yardımcı olayım dedim.Bu bildiklerim söylentilere dayanıyor aslında,amcayla pek hoşbeş etmişliğimiz yoktu.Hoş,başkasıyla oturup konuşurken de görmedim onu pek.Arada bir tek başına bi yerlere gider,sonra gene gelir pencerenin önünde oturup etrafı izlerdi.

  Amca buralarda hepimizden eskidir,on beş senedir burada oturuyormuş.O yüzden söylentiler bu süre içerisinde yayılmış herhalde.Bildiğim kadarıyla,amca buraya oğlunu trafik kazasında kaybettikten sonra taşınmış.Zavallım,görev icabı başka bir şehre giderken,ailesiyle birlikte kamyonun altında kalıvermişler.Ama işin tuhaf kısmı,amca burada daha önceden de otururmuş.On sene sonra tekrar taşındı derler.Nedendir ben bilmem,benim bildiğim bunlardan ibaret.

  Apartmanın kapıcısından da bugüne dair biraz bilgi alabildim.Kapıcı kadın dört gündür amcanın zilini çalıyormuş bir ihtiyacı var mı diye sormak için.Dört gün kimse kapıyı açmayınca bir yere gitti herhalde diye düşünmüş.Sonra bizim komşuyla konuşmuşlar,kimse amcayı bir yere giderken görmediğini söylemiş.Beşinci gün de kapı açılmayınca bizim kadın bir de dışardan bakayım demiş.Pencerenin açık olduğunu görünce iyicene işkillenmiş.Burada haziran biraz geç başlar,ondan geceleri ve kuşluk vakti ayaz olur.Yaşlı adam niye pencereyi soğukta açık bıraksın diye düşünürken kadının içine korku saplanmış,polisi çağırmaya karar vermiş.Polis bu sabah geldiğinde kapıyı açmaya çalışmış,bir türlü kilidi kırıp girememişler.Çilingir çağırılmış,o da ben bundan anahtar yapamam,bu tür kilitlerden kalmadı artık,demiş.Nalet,eski meski ama öyle de sağlammış ki,iki saat uğraştırmış.Sonunda polislerden biri silahını çekip kilidi kırmış.İçeri girdiklerinde ne görsünler,amca küvette öyle cansız cansız çırılçıplak uzanıyormuş.Bir tek boynunda kolye gibi bir şey varmış,ucunda da eski tip bir anahtar.Anahtarın arkasında başka bir erkek ismi yazıyormuş...

A. Seden AKTÜRK

benim anlatacaklarım bu kadar.nitekim bu flm sonsuza kadar anlamlandıralamayacak,belki biraz yaklaşılabilecek film olma kategorisinde 1. sırada..